Mega schnitzels in Wenen en een record in Praag

Er zijn maar weinig landen die ik wel heb bezocht, maar Dominic niet. Toch lukt het ons om in een week tijd twee landen te bezoeken waar ik al eerder ben geweest. Tijd om terug te blikken op Wenen en Praag.

Na een korte bustrip vanuit Bratislava komen we aan in Wenen. Een week daarvoor waren we al flink in de stress geschoten, want wat zijn de hostels en hotels in deze stad duur! Voor een simpel bed op een zespersoonskamer betaal je al zo dertig euro per persoon per nacht. Daar werden wij, de toch wel beetje gierige Nederlanders, niet zo vrolijk van. Even twijfelden we erover om Wenen dan maar over te slaan, totdat we de data wijzigden en er een splinternieuw hostel voor tien euro per nacht opdook in het boekingsoverzicht. Bingo!

Bij aankomst bij het hostel blijkt er een reden te zijn voor het lage boekingsbedrag. Met een simpele beveiligingscode kom je het oude schoolgebouw binnen, er is geen personeel en de douches hebben geen douchegordijn. Oftewel iedereen kan zomaar het gebouw binnen lopen en douchen kan alleen als je je blote kont graag aan andere hostelgasten wilt showen. Dan maar stinken. Over stinken gesproken: het was nodig tijd om onze kleren te wassen. De wasserette was dan ook de eerste bezienswaardigheid die op ons lijstje stond. Al videobellend met Dominic’s moeder belandt onze donkere en lichte was in de juiste wasmachine en zo kunnen we die nacht onze ogen sluiten in heerlijk ruikende pyjama’s.

Verdwalen in de tuin van Sissi

De dagen daarna is het tijd om Wenen te ontdekken. Ik ben er in mijn tienerjaren wel eens eerder geweest, maar door mijn bijster slechte geheugen voelt de stad als nieuw. Alleen het paleis van Sissi doet nog een belletje bij mij rinkelen. Toen had ik voornamelijk interesse in de pandaberen die in de dierentuin van het paleis wonen. Deze keer geen pandaberen voor mij, die gaan we immers genoeg zien in China, maar een wandeling in de prachtige en gigantische tuin voldoet. Natuurlijk moet er ook een rondje door het doolhof gemaakt worden en doet Dominic even wat rek- en strekoefeningen voor het paleis (zie foto’s).

Door alle mooie gebouwen in Wenen weet je bijna niet meer waar je kijken moet. Om duiding te krijgen bij al deze imposante bouwwerken doen we een free walking tour (ja, alweer). Deze gids weet ons alleen niet zo goed te boeien en tijdens de ingelaste pauze besluiten we er daarom tussenuit te glippen. Met een licht schuldgevoel vertrekken we richting het zwembad. Citysightseeing is leuk, maar na zoveel (bloedhete) steden is een middag op een ligstoel doorbrengen ook niet verkeerd.

Onze tijd in Wenen kan na drie nachten niet anders dan afgesloten worden met een echte wienerschnitzel. Je kent ze wel, die schnitzels die zó groot zijn dat je je bord bijna niet meer ziet. Dominic slaagt erin om op internet het adres van een van de beste schnitzelrestaurants in Wenen te vinden en zo eindigt onze laatste avond in Oostenrijk met twee (te) goed gevulde magen.

Gescheiden door het hostel

Dan is het tijd voor Praag! Nog een stad waar ik al eerder ben geweest. We slapen om kosten te besparen weer in een hostel. Deze keer gelukkig wel met personeel en een normale douche. Er blijkt alleen verwarring over indeling van de hostelbedden. Om een lang verhaal kort te maken: Dominic en ik worden bruut van elkaar gescheiden. Ik slaap in een kamer met een Duits stel en een Chinees. Dominic wordt in een tweepersoonskamer met een Slovaakse chick gestopt. Awkward. We besluiten ons maar bij deze aparte keuze van het hostel neer te leggen. Wij zijn immers toch 24/7 bij elkaar.

Praag is een stuk kleiner dan Wenen en we besluiten daarom geen gebruik te maken van het openbaar vervoer. En dus lopen we naar het astronomisch uurwerk, de beroemde Karelsbrug en genieten we van het uitzicht op de Petřín heuvel. Aan het eind van de dag zijn we compleet gesloopt en als we op de kilometerteller op Dominic’s telefoon kijken blijkt waarom: we hebben maar liefst 23 kilometer gelopen. Een record.

Dominic’s Slovaakse chick blijkt geen prater en mijn Duitse stel heeft alleen oog voor elkaar. Omdat we wel behoefte hebben aan sociaal contact besluiten we een Couchsurfing-event te bezoeken. Via Couchsurfing kan je gratis bij mensen slapen, maar via de app kan je ook deelnemen aan activiteiten om andere reizigers te ontmoeten. Op een paar minuten lopen van ons hostel is een borrel georganiseerd en dus spenderen we daar onze laatste Tsjechische Kronen. We leren van een Vietnamees over haar favoriete Vietnamese eten: een half gekookt ei inclusief embryo. Klinkt voor mij niet echt als een delicatesse, maar volgens de Vietnamees is het héél lekker en maken de botten het ‘crunchy’. Euhm, oké. Verder leren van een Litouwse over de plekken die we in haar land echt moeten bezoeken en krijg ik het levensverhaal te horen van een Tsjech die na een relatie van twaalf jaar gaat scheiden. Een leuke avond dus, al heeft de goedkope drank daar ook een rol in gespeeld.

De dag daarna stappen we vroeg de bus in om te vertrekken naar een nieuw land: Polen. Daarover later meer.

Geschreven door Eva

Laat via de reacties hieronder, InstagramFacebook of YouTube weten wat je van onze blogs, video’s en foto’s vindt. Omdat we niet altijd weten of we ergens goed internet hebben, lopen we met onze blogs en vlogs ongeveer twee weken achter.

Leave a Reply