Scooter rijden en vals zingen in Zuid-Korea

We hebben er weer een land bij voor op ons favorietenlijstje: Zuid-Korea. De kleine drie weken die we hier spendeerden, zijn voorbij gevlogen. Kunnen we nog terug?

Eerlijk is eerlijk: na China is het Zuid-Koreaanse eiland Jeju echt een verademing. Mensen praten Engels tegen ons en niemand spuugt meer op straat. De Zuid-Koreanen zweren bij dit eiland en we geven ze geen ongelijk. De zon schijnt, er is mooie natuur en niet te vergeten: heel veel strand. Hier kunnen we zeker wel aan wennen.

In China hebben we een maand lang geen eigen keuken gehad, dus bij het zien van de keuken in ons hostel worden onze pannenkoekenbakskills weer uit de kast getrokken. Sorry eilandbewoners, jullie ‘seafood‘ is vast heerlijk, maar geen enkel restaurant kan op tegen Hollandse pannenkoeken met kaas.

Jeju is een ‘klein’ eiland onder Zuid-Korea. Om meer van het eiland te kunnen zien dan de twee watervallen op loopafstand (die overigens heel mooi zijn) besluiten we een scooter te huren. Iets wat we nog nooit gedaan hebben en dat is dus wel even spannend. Gelukkig heeft Dominic het apparaat snel onder controle en scheuren we het eiland over. Dan blijkt Jeju toch iets groter dan gedacht. We brengen meer tijd door op de scooter dan dat we daadwerkelijk dingen zien, maar ach.

Eén van de dingen die je moet hebben gedaan op Jeju is het bezoeken van de Sunrise Peak. De naam doet het al een beetje vermoeden: vanaf deze berg kan je de zonsopgang zien. En dat betekent dat je vroeg je bed uit moet, zeker als je eerst nog twee uur op de scooter moet rijden. De zon komt volgens ‘internet’ tegen vijf uur op, dus kruipen we om twee uur ’s nachts uit bed. Anderhalf uur later staan we al bij de berg, want er is natuurlijk geen hond op de weg. Er is niemand bij de berg. Dat baart ons enige zorgen, want dit is toch een toeristische attractie? Na een uur alleen op de berg te hebben gezeten, komen de eerste Aziaten tevoorschijn. Nog een uur later zit het helemaal vol. Blijkt ‘internet’ dus gewoon tegen ons gelogen te hebben. Vijf uur? Ammehoela. Het hele spektakel begint pas tegen zessen. Maar ach, we hebben het toch weer mooi gedaan.

Overal hippe Zuid-Koreanen

Na een week ultiem genieten op Jeju vliegen we naar Seoul. Een immens grote stad en we verblijven dan ook in verschillende hostels om meerdere delen van de stad te zien. Wat ons direct opvalt aan de Zuid-Koreanen in Seoul is dat ze opvallend hip gekleed zijn. Nog nooit zag ik zo’n modieus volk. Vrouwen lopen met felgestifte lippen en hoge hakken over straat en de mannen lijken wel rechtstreeks uit de etalage te komen. Dominic raakt geïnspireerd en schaft het ene na het andere modieuze item aan. Ik ben toch vooral gefascineerd door de tientallen (niet overdreven) winkels vol met beautyproducten en vooral maskers. Het is maar goed dat onze backpacks maximaal vijftien kilo mogen zijn, anders had het hier grandioos mis gegaan.

Het modieuze Zuid-Koreaanse volk blijkt ook nog eens een heel gezellig volk te zijn. In bepaalde wijken vind je op iedere straathoek wel een karaokebar, een korean bbq-restaurant of een gamehal. Echt heel erg leuk! We besluiten met zijn tweeën een kamer af te huren voor een uurtje karaoke. In Zuid-Korea zet je jezelf namelijk niet voor schut voor een hele kroeg, maar kan je losgaan in een privékamer. Zonder alcohol voel ik me daar toch nog redelijk oncomfortabel bij, maar Dominic heeft het reuze naar zijn zin als imitator van Elvis en Adele. Hoe dat klinkt, zie je onze vlog.

Op bezoek bij de buren

En dan hebben we natuurlijk nog het buurland van Zuid-Korea: Noord-Korea. Een bezoek aan de grens kan natuurlijk niet ontbreken tijdens onze wereldreis. Eerder bezochten we al het museum over de Koreaanse oorlog. Een conflict dat, zeker gezien de actuele ontwikkelingen, ons zeer interesseert. We besluiten daarom een (dure) tour te doen naar de DMZ (demilitarized zone) en JSA (Joint Security Area). Een bijzondere dag waar we niet alleen Noord-Korea zien vanaf een uitzichtpunt, maar ons zelfs even bevinden aan de Noord-Koreaanse kant van de conferentiekamer van de Verenigde Naties. Wat verder veel indruk op mij maakte is de spoorlijn naar Pyongyang. Zal er ooit weer een trein van Zuid- naar Noord-Korea rijden? Meer over deze tour in deze speciale vlog.

We verruilen Seoul even om voor de stad Sokcho. De stoelen in de bus zijn zo ruim dat we het zelfs jammer vinden dat de busrit maar twee uur duurt. Vlak bij Sokcho, een kleine havenstad, ligt een mooi natuurgebied. Eentje met bergen, uiteraard. En dus beginnen we aan onze helse tocht duizend meter omhoog. Ondertussen houden de vele eekhoorntjes ons gezelschap. Wat ons erg verbaast zijn de vele ouderen die met complete sportoutfits en stokken de weg omhoog bewandelen. Duizend meter omhoog als 65+-er, kan je je dat voorstellen?! Zo nu en dan worden we zelfs ingehaald door de oudjes. Maar dat zegt meer over ons looptempo, dan over hen. Een paar uur verder bereiken we dan eindelijk de top. Oordeel zelf maar of het de wandeling waard was (ja!):

Gillende meiden

Na Sokcho gaan we weer terug naar Seoul. Of beter gezegd: Incheon, de stad ernaast. Via het internet hebben we namelijk kaartjes kunnen scoren voor een k-pop concert. Voor ons, buitenlanders, is het concert zelfs gratis, dus dat is mooi meegenomen. Er komen maar liefst negentien artiesten optreden. Wij kennen er geen één, maar dat mag de pret niet drukken. Na heel erg lang wachten (je moest drie uur van tevoren aanwezig zijn) begint het spektakel dan eindelijk. Op een beeldscherm worden de artiesten aangekondigd. Dan blijkt dat we in een totaal hysterische avond terecht zijn gekomen. Bij het zien van de artiesten op het beeldscherm gaan de honderden Zuid-Koreaanse meisjes in het publiek helemaal los. En dat doen ze vooral door heel hard te gillen (héél hard) en te wapperen met vlaggen en posters van hun favoriete k-popgroep. Je snapt wel: het volume neemt toe bij het daadwerkelijk zien van de artiesten. De optredens zijn leuk (toffe danspasjes en vuurwerk), maar we moeten vooral heel hard lachen om de hysterie om ons heen. Dit hadden we absoluut niet willen missen!

Helaas is het de dag na het concert weer tijd om Zuid-Korea te verlaten. Een land waar ik sowieso weer eens terug wil komen, want stiekem ben ik wel een beetje verliefd. Nu eerst op naar Japan, kan het nóg leuker?

Geschreven door Eva

Laat via de reacties hieronder, InstagramFacebook of YouTube weten wat je van onze blogs, video’s en foto’s vindt.

Leave a Reply